خط آزاد » شعر » سما اوریاد: خواب‌نامه

تمام نشانی‌ها دقیق اند
تمام علامت‌ها
ما گم کرده‌ایم و پیدا کرده‌ایم
چیزی را که درون دستان‌مان نبوده است هرگز
و خانه‌ای درکار نخواهد بود
هرگز وجود نخواهد داشت
این خیابان
چرا که قبرستانی گمنام
چرا که سرهایی انگار بی‌چشم
خیره به ما

اما این جنازه‌های دوستان من بود
با سرهایی بی تن و تن‌هایی بی‌سر
انگار از درونِ جنگ‌هایی هزارساله بازگشته‌اند
و انگار به زودی باز
کف و خون را یک‌جا
قی خواهند کرد روی‌مان
چرا که روزی نحس
همیشه تکرار می‌شود انگار که روزی نحس
همیشه روزی نحس خواهد ماند

به قبرستانِ گم‌نام می‌روم و انگشتان‌ام را می‌مالم به سنگلاخ‌ها و
دندان‌های‌ام را یکی یکی
درمی‌آورم و پرتاب می‌کنم هوا چونان کلاهی سپید
و این نشانه‌ی پیروزی است
در شهری که نشانی نمی‌دهد
در سرزمینی
که لبخند می‌زند بیمار
اما من
به تو قول داده‌ام عزیزم،
و به لبان‌ام که روزی
قبل از باز شدن
با نوکِ پرنده‌ای پیر
به هم نزدیک خواهند شد باز

دوستان‌ام  که هرگز دوستان من نبوده‌اند
اما جوانی کرده‌ام و خیانت کرده‌ام
 به خاک مالیده‌ام خودم را
درونِ دود و ابر
و باز می‌نشینم بر خاک
تا شاید دهان‌ام گشوده شود:
جنگِ بزرگ بدن‌هامان را سپید خواهد کرد
و برف این بار از پوست‌های ما
شروع می‌شود و به آسمان می‌رود
همان برف که از کفِ خیابان لیسیدیم‌اش
و خانه
 از ردِ لیسه‌های ما
نمایان خواهد شد به حتم

دندان‌های‌ام را از لای ابر و دود
از لایه‌های آسمان بیرون می‌کشم
و خیره می‌شوم به دود
که دوستان مرا
محو نشان‌ام داد
در روزی نحس

۲۲ آذر ۱۳۹۲
تماس